اینم یه تجربه پراکنده دیگه!

دوستانی که من رو از نزدیک میشناسن میدونن که یکی از واضح ترین و بارزترین ویژگی‌های من آسمون ریسمون بافتنه. در جاهای مختلف برداشت‌های متفاوتی نسبت به این ویژگی‌ من شده. بعضی‌ها فکر کردن خالی بندم! بعضی‌ها فکر کردن آدم خفنیم، بعضی‌ها فکر کردن فخر میفروشم و برداشت‌های مختلف دیگه ای داشتن. همین ویژگی آسمون ریسمون بافتن باعث شده من ناگهان آسمونی به ریسمون ببافم که بنظرم کارا اومده و بعضی وقتا که اون رو بادیگران به اشتراک گذاشتم گفتن که این ایده خوبیه. در اوقات بسیار کمی که یه سری از اونها رو اجرا کردم فهمیدم که بعضیاش خیلی خوب بودن برخیش هم اصلا به درد نمیخوردن.

با توجه به این موقعیت در راستای اینکه به خیال خودم ایده‌هام به هدر نره، از یک روزی سعی کردم اون ایده‌هایی که به نظرم بهتر بودن رو بنویسم. این نوشتن هم خوب بود هم بد. خوب بود از این لحاظ که من مستندات خوبی از ایده‌هام دارم. بد بود از این لحاظ که هر وقت به گذشته کاریم نگاه میکنم به خاطر همه‌ی این ایده‌های جمع شده و خاک خورده، احساس ناراحتی کردم. دلیل این ناراحتی اینه که اگه این ایده‌ها نوشته نشده بودن هیچ وقت هم جمع نمیشدن و انسان هم فراموش کاره و یادش میره که اصالتا ایده‌ای داشته.

اکثر این ایده‌ها، ایده‌هایی هستن که نتیجه وب‌گردی‌های روزانه من هستن یا جواب‌هایی هستن که من سعی میکنم به مشکلات دوستان یا نزدیکانم بدم. بعضی از اون‌های از ترکیب و در کنار هم گذاشتن پروژه‌های متن‌باز و یا تکنولوژی‌های مختلف بوجود اومدن. مهم‌ترین ویژگی مشترک این ایده‌ها این هست که معمولا این ایده‌ها خام هستن و به اندازه کافی پرداخته نشدن. چون اگه به اندازه کافی پرداخته بشن دیگه ایده‌های خاک خورده نیستن و احتمالا من الان دارم توی «آخر هفته‌ها» روش کار میکنم و خودم منتظر یه محصول اولیه ازش هستم.

ممکنه بپرسید چرا من ایده‌هام رو منتشر میکنم؟

اولین و مهترینش اینه که میخوام حس کنم در مورد ایده‌هام قدمی برداشتم و این احساس خاک خوردگی رو ازشون بگیرم. دومین دلیل اینه که میزان استقبال عمومی از این ایده‌ها چقدره. این استقبال رو میشه توی سرچ‌هایی که منجر به این صفحات میشه، توی تعداد نظراتی که اون پست میگیره و توی تعداد با نشر‌هایی که اون متن پیدا میکنه تخمین زد. یادتون باشه که بازار داشتن یک ایده یکی از مهمترین قدم‌ها در ارزیابی و سنجش اعتبار یک ایده است. سوم اینکه در بسیاری از جاهای دنیا برعکس ایران میگن ایده اونقدرا مهم نیست. حداکثر ارزش یک ایده در دنیای منفجر شده امروزی(از نظر حجم اطلاعات و تولیدش و از این حرفا) حداکثر ۱۰۰ دلاره که من اگه بخوام به پول خودمون ارزشش رو بگم میشه ۱۰۰ هزار تومن. پس ایده خیلی مهم نیست اجرا مهم‌تره و اینکه من با هوش متوسطی که دارم ایده‌ای ندارم که قبلا به ذهن کس دیگه‌ای در دنیای امروز نرسیده باشه. آخریش هم اینه که این ایده‌ها حداقل به این وبلاگ ممکنه رونق بده که این هم خوبه.

ممکنه بپرسید حالا چرا ایده‌ها رو بصورت آزاد منتشر میکنی؟ چرا برای ایده‌هات هزینه‌ای دریافت نمی‌کنی؟

من با جستجوی اندکی که انجام دادم دیدم سایت‌هایی هستن که ایده‌های نوی آدمها توشون منتشر میشه و همه اونها یه هزینه اشتراک دارن و حداقل از این راه پول در میا‌رن. من شخصا از پول در آوردن بصورت عام و بصورت خاص از ایده‌هام بدم نمیاد اما حقیقتا شخصا علاقه‌ای به این کار ندارم. شخصا اعتقاد دارم ایده‌ی من – درسته که به ذهن من رسیده – الزاما تا اجرا نشه خیلی ایده ناب و درخشانی نیست. همچنین اصالتا علم و دانش (که ایده‌ی من هم به نظر خودم بخشی از اون هست) کاملا آزاده و در اختیار همه قرار داره.

با این مقدمه آماده نوشته‌های من در مورد ایده‌های مختلف باشید. اما متاسفانه متن‌های مرتبط با ایده‌ها ممکنه طولانی بشن(چیزی که من به شخصه ازش خوشم نمی‌یاد) اما برای رسوندن یه ایده چاره‌ای جز طولانی نوشتن نیست.

مهمترین امیدواری من اینه که بتونم از لابلای این نوشته‌ها با آدم‌هایی آشنا بشم که بتونم برخی از این ایده‌ها رو با کمک اونها بپرورونم و به نتیجه برسونم.

همین!

اینم یه تجربه پراکنده دیگه!

من مدت‌هاست که سعی میکنم که کارآفرینی کنم. یعنی یه کسب و کار راه بندازم که تا الان موفق نبودم. یکی از قدم‌هایی که در این زمینه برداشتم اینه که ایده‌های مختلفم رو به یه صورتی مستند سازی کنم. نتیجه این مستند سازی شده یه سری فایل که ایده‌ها بصورت مختصر توصیف شدن. اما بزرگترین مشکل اینه که کدوم ایده برای اجرا بهتره. مساله انتخاب ایده مساله خیلی مهمیه و با توجه به اینکه من به عنوان یه کارآفرین نیمه وقت، زمان و انرژی محدودی برای کارکردن روی ایده‌های جدیدم دارم، پس یه وقتایی سعی میکنم که به شکل بهینه‌ای انتخاب کنم که کدوم ایده بهتره. اما به علت ریسک بالایی که با کارآفرینی همراهه، نمیشه بطور قطع گفت که ایده a بهتره یا ایده b. و دقت داشته باشید که این زمان به شدت میتونه از زمان اجرای هریک از ایده‌ها بیشتر بشه.

حالا این وسط من سعی کردم بصورت ضمنی و دریافتی سعی کنم که یه مقدار عددی بدم به هر ایده و از این مقدار برای تصمیم گیری بهتر استفاده کنم. ایده از این قراره که من یه تخمین داشته باشم از هزینه، درآمد و ریسکی که یه ایده برای من داره. پس برای هر ایده موارد زیر رو نوشتم:

  1. سرمایه اولیه: منظورم از سرمایه اولیه اینه که شما اگه بخوای این کار رو به بیرون بدی برات انجام بدن یا حداقل به خودت حقوق بدی چقدر پول لازم داری تا کارت شروع بشه. معمولا این مقدار هزینه‌های شروع کار به علاوه‌ی ساعاتیه که من روی این کار وقت میگذارم ضرب در درآمد ساعتی فعلیم
  2. حداقل واحد: کارهای مختلف واحد‌های مختلفی دارن. اگه شما سایت طراحی کنی به منظور از حداقل واحد، حداقل هزینه‌ای هست که به نظرت باید بگیری. اگه آموزش میدی حداقل قیمت ساعتی کلاست هست. اگه قطعه میفروشی حداقل درصد سودی که انتظار داری تا سراغ اون کار بری
  3. حداکثر واحد: منظور حداکثر مقدار سود آوری در اون ایده است.
  4. متوسط تعداد ماهیانه: منظور از این قسمت اینه که شما به چه تعداد می‌تونی در ماه با وضعیت فعلی کار انجام بدی. مثلا اگه قطعه میفروشی چند میلیون میتونی سرمایه گذاری ماهیانه کنی. اگه سایت طراحی میکنی چند تا سایت می‌تونی بصورت متوسط طراحی کنی و …
  5. تعداد ماه در سال: یعنی چند ماه در سال میتونی اون کار رو انجام بدی. خیلی از کارها فصلین. خیلی از کارها بازار دائم ندارن. مثلا اگه شما کلاس خصوصی بگذاری و دروس دانشگاهی رو درس بدی فقط در ۳ تا ۴ ماه در سال میتونی کلاس بگذاری. این محدودیت در خیلی از شغل‌ها وجود داره.
  6. معیار ریسک: یک عدد بین یک تا پنج که یک نشان دهنده حداقل ریسک و ۵ نشان دهنده حداکثر ریسکه

حالا با توجه به این عددها میشه موارد پایین رو حساب کرد:

  1. حداقل درآمد ماهیانه: این عدد به راحتی از حداقل سود ضرب در متوسط ماهیانه بدست میاد که نشان‌دهنده اینه که در کوتاه مدت حداقل انتظار از درآمد ماهیانه از این ایده چقدره
  2. حداکثر درآمد ماهیانه: این عدد نشان‌دهنده اینه که انتظار بیش از این عدد از یک ایده نا معقوله
  3. متوسط درآمد ماهیانه: این عدد نشان‌دهنده اینه که در کل چه انتظاری از این ایده داشته باشی
  4. حداقل در آمد سالیانه: این عدد برابر حداقل در آمد ماهیانه ضرب در تعداد ماه در ساله. یک معیار تقریبا بلند مدت از حداقل در آمده
  5. حداکثر درآمد سالیانه: این عدد میگه که انتظار بیش از این عدد از یک ایده در سال نا معقوله
  6. متوسط درآمد سالیانه: این عد نشان‌دهنده اینه که در کل چه انتظاری از ایده در بلند مدت داشته باشی

حالا اگه شما یه فایل اکسل یا libreOffice Calc درست کنی و این معیارها رو وارد کنی و میتونی با توجه به اون تصمیمات مهمی بگیری.

  1. اولا  میشه یه سری کارها رو از لیستت خط زد. مثلا گفت فلان کار یا بسان کار حداقل در آمد کوتاه‌مدتی رو که اننتظار میره تامین نمیکنه پس به درد نمیخوره
  2. دوما میشه براساس معیارهای مختلف (ریسک، درآمد کوتاه مدت، در آمد بلند مدت) ایده‌ها رو مرتب کرد و از این جهت بهش نگاه کرد.
  3. سوما میشه برای ایده‌های برتر تحقیقات عمیق تری انجام داد
  4. چهارما میشه این فرم رو به آدمهای متخصص داد و از اونها هم نظر گرفت.

اینم یه نمونه از این کار واسه ایده‌های خود من که فعلا ایده‌هاش سانسور شده تا من اونقدر توان پیدا کنم که بتونم بدون ترس ایده‌هام رو اعلام کنم

idea_analysis_1 idea_analysis_2

اینم یه تجربه پراکنده دیگه

اخیرا حس کردم که میزان کارایی من به اندازه کافی نیست. یعنی اینکه دست آوردهام به اندازه تلاشی که حس میکنم انجام میدم همخونی نداره و خب این یکم ناراحت کننده است. بزرگترین عاملی که من در خودم به عنوان معیار عدم کارایی دارم میزان کارهای انجام شده تقسیم به ایده‌هایی هست که به نظرم باید به اجرا برسونم. از اونجایی که من به اندازه کافی ایده دارم و در اجرا و به نتیجه رسوندن این ایده‌ها مشکلات عمده‌ای دارم به همین دلیل حس میکنم که کاراییم کم شده. حالا دوتا راه‌حل برای این موضوع به ذهنم رسیده:

  1. اینکه میزان تولید ایده و ایده‌پردازی رو به حداقل برسون که با کم شدن مخرج کسر میزان کارایی اضافه بشه
  2. اینکه با به نتیجه رسوندن ایده‌ها یعنی افزایش صورت کسر میزان کارایی رو افزایش بدم. من در مجموع همون جور که از اسم این وبلاگ هم مشخصه علاقه‌مند به پراکندگیم و این عدم تمرکز در باعث کاهش نرخ به نتیجه رسوندن شده

یکی از راه‌حل‌هایی که چندین بار بصورت محدود اجراش کردم استفاده از سیستم‌های مدیریت زمان و مدیریت کارهاست. بدین صورت که شما یه مساله رو با فکر کردن به بخش‌های کوچک تبدیل می‌کنی و در مابقی اوقات روز یا هفته تنها به اجرای این ایده‌ها می‌پردازی. یا اینکه برای افزایش تمرکز از روش‌هایی شبیه pomodoro استفاده میکنی. این عمل باعث میشه زمان برای ایده‌پردازی کم بشه و در نتیجه مخرج کسر کوچک بشه و حجم کارهای انجام شده با ایجاد تمرکز و برنامه ریزی افزایش پیدا کنه.

امیدوارم بتونم این روش رو به خوبی اجرا کنم. هدفم اینه که با ایده گرفتن از روش‌ها مهندسی نرم افزار agile به عنوان مثال scrum برنامه ریزی‌هام رو هفتگی کنم و در مورد دست‌آوردهای هر هفته اینجا بنویسم.

همین!